Iedereen zou dit moeten doen! Iedereen die kan tenminste. Eind juli was de eerste keer dat ik naar een bloedinzameling ging. Eerst moest ik mijn identiteitskaart geven, dan kreeg ik een hanger (zoals op de foto) met een kaartje met mijn naam en foto op, en een bon die je achteraf voor goodies kunt inwisselen. Daarna moest ik een vragenlijst invullen en in de rij gaan staan om door de dokter gecontroleerd te worden. De dokter meet je hartslag, bloeddruk en ijzergehalte. Helaas was mijn ijzergehalte te laag, ik kreeg een strip ijzertabletjes en werd terug naar huis gestuurd. Geen bloed gedoneerd, geen leven gered. Ik voelde mij er zo slecht bij, alsof ik niet goed genoeg was. Natuurlijk weet ik dat het voor mijn eigen veiligheid en gezondheid was dat ik geen bloed mocht doneren, maar toch vond ik het heel erg jammer. Ik besloot echter om niet op te geven. In januari was mijn tweede kans. 

Opnieuw ging ik naar de bloedinzameling, en ik was nog zoveel nerveuzer dan de eerste keer. Ik gaf mijn identiteitskaart en kreeg opnieuw zo’n hanger met een kaartje met mijn gegevens erop. Deze keer was de hanger wit. Ik vulde de vragenlijst in en ging bij de dokter. Die zag dat ik bloednerveus was (pun intended). Mijn hartslag was over de 100 en mijn bloeddruk was ook vrij hoog. Zou ik deze keer mogen doneren? Hij prikte in mijn vinger (aauw) om mijn ijzergehalte te meten. “12,9” zei hij, “je moet minstens 12,5 hebben, dus je mag doneren.” Yes! Deze keer mocht ik wel. 

De dokter zond me door naar een volgende wachtrij. Daar ontstond wat verwarring over de kleur van de hanger rond mijn nek. Blijkbaar krijg je de eerste keer een rode hanger, zodat iedereen weet dat het voor jou de eerste keer is dat je komt doneren en zodat ze dus extra uitleg kunnen geven. Ik zat echter al in de databank van de vorige keer (ook al had ik toen niet gedoneerd) en kreeg daarom een witte hanger. Gelukkig had ik de rode hanger van de vorige keer meegenomen, zodat ik ze kon omwisselen om verdere verwarring te vermijden. 

Eerst keken ze in welke arm ze best een naald steken. Bij mij was dat de rechterarm. Er was al meteen een rechterarm-stoel vrij. Toen ze met de naald kwamen, schrok ik er even van hoe dik die was. Dit klinkt belachelijk voor iemand die zo graag bloed wilde doneren, maar eigenlijk ben ik een beetje bang van naalden. Ik moest eventjes de neiging om weg te lopen onderdrukken. Toen ze de naald in mijn arm stak, moest ik even wegkijken, maar eigenlijk valt het allemaal best mee. Het ergste moment (vind ik persoonlijk), is het moment dat de naald erin gaat. Dan is het gewoon eventjes wachten tot je zakje gevuld is. En dat is alles. Meer moet je niet doen om te helpen een leven te redden! Ongelooflijk toch? 

Wanneer het zakje vol is, gaat er een alarm af. Dan halen ze de naald er terug uit (even wegkijken) en mag je terug rechtstaan. Ze zeggen wel om rustig recht te staan, neem je tijd en doe het voorzichtig, je kunt wat draaierig zijn. Ik voelde me inderdaad een beetje raar in mijn hoofd. Na het doneren is het ook belangrijk dat je een kwartiertje blijft zitten en iets drinkt. Elke donor had een drankbonnetje gekregen, dus ik zette mij eventjes met een boek en een flesje cola. Tevreden over mijn ervaring, een echte aanrader!

Meer bucketlist?

Hier vind je nog meer bucketlist posts!

Wil je updates op yorkiesinspace zeker niet missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief, of volg yorkiesinspace op Instagram!