Waar zeg je? Bad Windsheim! Een rustig stadje in Duitsland dat toch wel eens de moeite blijkt om te bezoeken. Ik had zelf nog niet van dit stadje gehoord, maar mijn beste vriendin deed er stage en dus beslisten we om daar eens langs te gaan. We verbleven in het hotel Goldene Traube, Duits voor “gouden druif”?. Om de één of andere reden heeft bijna elk hotel in deze streek goud in de naam. Misschien om een gevoel van luxe te geven? Wij waren alleszins tevreden over het hotel, het was heel proper, het personeel was vriendelijk en het ontbijt was verzorgd. Maar wat valt er zoal te doen in Bad Windsheim?

De Bad in Bad Windsheim verwijst naar de Franken-Therme. Het is vooral hiervoor dat het stadje bekend is, maar toch hebben wij die niet bezocht. Thermen zijn nu eenmaal niet ons ding. En het was koud. De tweede belangrijkste bezienswaardigheid in Bad Windsheim is het Freilandmuseum. Helaas sluit dit museum in de winter en waren we er een weekend voor het opnieuw open ging. Ons bezoek aan dit stadje was dus eerder atypisch, aangezien we de voornaamste twee bezienswaardigheden geskipt hebben.

Wat hebben we dan wel gedaan in Bad Windsheim? Voornamelijk rondgewandeld! De stad zelf is heel klein, maar zeker de moeite om wat in rond te kuieren. Wandelen in dit historisch stadje gaf mij een nostalgisch gevoel. De huizen zijn geschilderd in verschillende kleuren, wat een vrolijk effect geeft wanneer de zon schijnt. Je vindt er ook verschillende kunstwerken, de één met een groter historisch belang dan de ander. Een standbeeld dat me bijgebleven is, is Roland. Roland is een grote, nors kijkende ridder die op zijn zwaard steunt en de stad lijkt te beschermen. 

Blijkbaar komt dit soort standbeelden vaker voor in Duitsland. Roland zou een volksheld geweest zijn en staat symbool voor de vrijheid en de rechten van de stad. 

Maar de meeste kunstwerken die je ziet in de stad zijn eigenlijk bronnen of fonteinen. Helaas hebben we deze niet in werking gezien, waarschijnlijk omdat het te koud was. Mijn persoonlijke favoriet was de breakdancende baby die opgroeit tot een zeekoeknuffelaar.

Dit kunstwerk is echter minder willekeurig dan het lijkt, het symboliseert het leven van Georg Wilhelm Steller, een bioloog die opgegroeid is in Bad Windsheim. Tussen de baby en de volwassen man is er een waterstroom. De baby is niet aan het breakdancen, maar aan het duiken naar een schelp. Georg had al heel zijn leven een liefde voor de zee. De zeekoe moet ook een speciale betekenis gehad hebben voor deze man, en duikt vaker op in Bad Windsheim.

Naast de kunstwerken en de nostalgische gebouwen, is er ook veel groen in Bad Windsheim, zoals het Kurpark. Bovendien kun je er ook lekker eten! Zo proefde ik er eindelijk spaghetti-eis in een ijssalon en aten we overvloedig in het Griekse restaurant Delphi.

Spaghetti-eis is een ijsdelicatesse die je op verschillende plekken in Duitsland vindt. Al jaren geleden raadde een vriend en mede-foodie mij deze coupe aan, maar aangezien ik nog niet zo vaak naar Duitsland geweest ben, had ik het nog niet eerder geprobeerd. Toen we op onze trip langs een ijssalon passeerden, zag ik mijn kans! Het klassieke spaghetti-eis is eigenlijk vanilleijs dat in slierten gedaan wordt, met daarbij een rodebessensaus en erbovenop gemalen witte chocolade, om op kaas te lijken. Het is een verwarrend gerecht, aangezien het werkelijk op spaghetti lijkt! Ik probeerde echter een chocoladevariant, omdat die mij qua smaken iets meer aansprak. Ook deze variant was een feest voor het oog, en gelukkig ook voor de maag! De volgende keer in Duitsland probeer ik misschien wel de klassieke spaghetti-eis.

Onze trip naar Bad Windsheim was kort, maar we hebben er een leuke tijd gehad. Dit stadje hebben we nu wel gezien, maar de rest van Duitsland zullen we zeker nog verkennen!