Vannacht was het tien jaar geleden dat ik onverwachts afscheid moest nemen van Zorro. Zelfs na al die tijd blijft het gemis groot, Zorro was mijn beste vriend en deze website is eigenlijk een eerbetoon aan hem. Ik ben al weken geleden beginnen nadenken of ik vandaag of gisteren iets speciaals zou doen op de blog, en besloot uiteindelijk om het gewoon te laten voorbij gaan. Mijn hart werd te zwaar als ik dacht aan het verdriet, en ik wilde niet zomaar kunstmatig wat delen omdat ik het gevoel had iets te moéten delen.

Maar toen ik vanmorgen vroeg wakker werd zat deze tekening plots in mijn hart en wilde ik dit absoluut kunnen uiten. Ik denk dat het vrij goed omschrijft hoe ik me nu nog steeds voel over het verlies van Zorro. Je kunt gewoon naar beneden scrollen om de tekeningen te zien.

Zorro nam tien jaar geleden een stukje van mijn hart mee met hem, maar hij liet ook een stukje van zijn hart achter voor mij. Het gemis en de pijn is er nog steeds, en zal er altijd een beetje blijven. Maar tegelijk kan ik ook dat stukje van hem koesteren voor altijd, en daar ben ik dankbaar voor. Ik mis je, mijn lieve Zorro.