Ik ga er even tussenuit. Ik vind het ongelooflijk jammer, want ik ben nu al heel lang heel hard aan het werken achter de schermen om consistent de blog draaiende te houden: elke week twee blogposts, elke dag iets op social media. Dat is niet altijd gemakkelijk, want mijn energieniveau is variabel van dag tot dag. Maar door dingen goed op voorhand in te plannen en zo een buffer op te bouwen voor slechte dagen, lukte me dat redelijk goed. Maar op een bepaald punt beginnen de slechte dagen zich toch op te bouwen en verdwijnt die buffer terug volledig. Na de tegenslag van vorige week, kan ik niet anders dan even pauze nemen.

Wat is er gebeurd?

Vorige week vrijdag liet ik een ingreep doen aan mijn ogen. Dat ik oogproblemen heb, is niets nieuws. Iets meer dan een jaar geleden nam ik ook een stapje terug van de blog omdat mijn oogproblemen veel ernstiger bleken dan ik zelf had ingeschat. Een paar maanden later moest ik stoppen met de Dupixent injecties voor mijn huid, met alle gevolgen van dien, om dan over te schakelen op Ebglyss. Die medicatie heeft gelukkig goed aangeslagen na een tijdje. Mijn huid is minder goed dan op Dupixent, maar mijn ogen gingen niet langer achteruit. Ondanks alles blijf ik echter veel last hebben van droogte, en de oogarts stelde daarom voor om een Jett-Plasma behandeling te proberen. Dit was het laatste wat de dokter nog kon voorstellen om me meer comfort te geven.

Deze ingreep had eigenlijk niets moeten inhouden, maar mijn lijf had weer eens andere plannen. Het lijkt erop dat ik allergisch gereageerd heb op de verdovingszalf, maar eigenlijk zijn we niet helemaal zeker wat er misgelopen is. Wat ik wel zeker ben is dat ik ongelooflijk hard afgezien heb, en dat mijn zicht nog altijd niet is wat het moet zijn. Ik zie nog steeds een beetje wazig, en als ik mijn ogen te lang focus (op een scherm of een knutselwerk bijvoorbeeld), dan worden ze heel moe en wordt het nog waziger. Ik maakte dinsdag al een filmpje waarin ik ietsje meer uitleg over de behandeling en de gevolgen die ik zelf ervaren heb.

Ik ben dus niet alleen volledige dagen verloren waar ik pijn had en bijna niets kon zien, nu nog steeds kan ik niet op een normale manier engageren met de blog en mijn creatief werk. Bovendien voel ik ook nog steeds de weerslag op mijn lichaam, het hele gebeuren heeft enorm veel energie gevraagd van me. Ook mentaal voel ik dat ik wat verwerkingstijd nodig heb, ik kan nog niet helemaal plaatsen wat ik net meegemaakt heb, en de angst die ik gevoeld heb blijft nog steeds nazinderen.

Neem daar nog eens bij wat er allemaal al eerder dit jaar gebeurd is: hittegolven, compleet overdaan met kinesitherapie en heel ziek geweest door een te hoge dosis van medicatie. Ik vermeld niet al mijn tegenslagen op de blog of in de nieuwsbrief, omdat ik liever positiviteit verspreid en er meestal toch niets aan te doen valt. Maar dat betekent niet dat ze er niet waren en zich opgestapeld hebben in de achtergrond. Ik was zo ongelooflijk trots op mezelf dat ik ondanks alles de blog draaiende gehouden heb, maar nu gaat het echt niet meer. Deze ervaring was erger dan de rest van het jaar opeen gestapeld. Dit was de druppel (of de zalf dan) die me gebroken heeft.

Wat nu?

Voor nu probeer ik even alle verplichtingen los te laten. Het is moeilijk om op de rem te gaan staan, maar het is noodzakelijk, ik heb mijn rust nodig en wat ik écht niet wil doen is mijn ogen forceren. Dus ik pauzeer even het maken en delen van content, hier op de blog en op social media. Het kan zijn dat je toch nog eens ziet verschijnen, ik had nog een paar dingen ingepland die gewoon online zullen komen, maar dat is niet veel meer. Ook vind ik het zelf nog altijd ongelooflijk leuk om mijn creaties en ideeën te delen met jullie, of eens een foto van achter de schermen, dus het kan zijn dat ik af en toe toch eens iets post. Maar het zal helemaal niet op een consistent schema zijn, en ik zal mezelf niet verplichten.

Hoe lang deze pauze zal duren, dat weet ik nog niet. Ik heb geen idee hoe lang het zal duren voor mijn ogen terug herstellen en ik terug op een normale en consistente manier met de blog en knutsels kan bezig zijn. In het beste geval spreken we van nog een weekje, in het slechtste geval misschien nog maanden. Sowieso denk ik dat wanneer ik terug keer, het tempo ietsje lager zal liggen. Niet meer twee blogposts per week, maar misschien eentje per week, of zelfs twee per maand. Ik neem even mijn tijd om te herstellen en te beslissen hoe de nieuwe formule eruit zal zien.

Bedankt

Als je mijn hele post gelezen hebt, bedankt om daar even je tijd voor te nemen! Ik wil ook nog eens mijn ouders, mijn broer en mijn partner bedanken om zo ongelooflijk goed te zorgen voor mij. Ik weet niet wat ik zonder jullie gedaan zou hebben. En een bedankje aan iedereen die me gecontacteerd heeft om te vragen hoe het gaat met me, ik apprecieer het enorm!

Mocht je dat nog niet gedaan hebben, dan kun je je inschrijven op de nieuwsbrief hieronder, of me volgen op social media. Dan blijf je op de hoogte wanneer ik terug verschijn en van eventuele updates. En tot dan wens ik je natuurlijk:

Veel knutselplezier!

– Lisa