Dit weekend heb ik Charisma Carpenter ontmoet, en ik ben er zo blij om! Charisma speelt Cordelia in de series Buffy The Vampire Slayer en Angel. Toen ik hoorde dat ze naar FACTS zou komen, wist ik dat ik deze kans wilde grijpen om haar eens in het echt te zien. Mijn besluit stond meteen vast: ik ging naar FACTS.
Met wie ik zou gaan, hoe ik daar zou geraken, of wat Charisma precies zou gaan doen op FACTS? Ik had geen idee. Benieuwd hoe het allemaal ging? Zet je dan comfy, neem een drankje erbij en lees rustig het uitgebreid verhaal. Geen zin om te lezen? Ik toon ook foto’s van een paar knutselprojectjes onderweg!
De voorbereiding
Eerst zocht ik info op over mijn opties: wat gaat Charisma daar precies gaan doen op FACTS? Ik leerde al snel dat ze een Q&A-panel zou doen, inbegrepen in het toegangsticket. Alleen wist ik – tot mijn grote frustratie – niet op welke dag die zou doorgaan. Bovendien lijkt naar zo’n panel gaan me toch verre van hetzelfde als de actrice ontmoeten. Dus zocht ik verder welke opties er waren. Charisma deed een fotoshoot, signeersessies en selfies tijdens de signeersessie. Eerst dacht ik om voor de fotoshoot te gaan. Het belangrijkste voor mij persoonlijk was om Charisma even te kunnen ontmoeten en eventjes met haar te kunnen babbelen, ik dacht daar het meest kans op te hebben tijdens een fotoshoot. De handtekening of foto zelf is mij niet zo belangrijk, al is het wel leuk om een aandenken te hebben.
Maar op verschillende plaatsen online las ik dat het juist omgekeerd is: tijdens een signeersessie krijg je meer de kans om met de actrice te babbelen. Maar wat zou ik dan laten signeren? Gewoon een foto van de actrice of haar personage vind ik persoonlijk een beetje flauw. Ik snap dat andere mensen dat leuk vinden, maar zou zelf niet weten wat ik ermee zou gaan aanvangen. Toen ik zag dat twee weken na FACTS, ook James Marsters (Spike in dezelfde twee series) zou langskomen op Comic Con, leek het me leuk om een object te hebben dat ze allebei zouden kunnen signeren.
Na lang zoeken naar ideeën op Pinterest, kwam ik uit bij het Slayer handboek. Ik zou een mini-versie van het boek maken, en aan elk personage een pagina of twee toewijden waar ik dan kon vragen de acteurs/actrices te tekenen. Op die manier heb ik een leuk aandenken, en was het risico dat ik zou stil vallen en niet weten wat te zeggen tijdens de ontmoeting ook kleiner, want ik had dan sowieso het boekje als ijsbreker. Ik vertelde mijn plan aan mijn partner, maar hij reageerde nogal verbaasd over de prijs van de handtekeningen. €35 voor een handtekening is inderdaad duur, dat geef ik toe. Maar dit was ook mijn kans om ze te ontmoeten in het echt! Ik begon weer te twijfelen wat ik dan zou doen, misschien toch enkel naar de Q&A gaan dan?
Ik besloot om sowieso het boekje te maken. Het leek me een leuk knutselproject, of ik het nu zou laten signeren of niet. Dan zou ik het boekje de dag zelf meenemen, en kijken hoe het er aan toe gaat bij de signeersessies. Krijg je effectief de kans om eventjes met Charisma te praten? Dan zou ik ervoor gaan. Is het aan de lopende band signeren en onpersoonlijk? Dan zou ik passen. Tenslotte was er nog altijd de Q&A waar ik haar sowieso even zou kunnen zien.
Tijdens het knutselen van het boekje en de pagina gewijd aan Cordelia, hypete ik mezelf meer en meer op. Naarmate het boekje vorm kreeg, neigde ik er meer en meer naar om toch naar de signeersessie te gaan. Het leek me leuk om te kunnen tonen wat ik gemaakt had aan Charisma. Ik kreeg het idee om haar niet enkel om een handtekening te vragen, maar ook om iets op te schrijven wat ze leuk vindt aan Cordelia. Op die manier draagt ze echt iets bij aan het boekje, en het is toch ietsje origineler dan een gewone handtekening.
Ik wilde ook graag een klein cadeautje geven aan haar. Er kwam een filmpje op de socials van FACTS waarin Charisma al lachend zei “bring me chocolate”.
Ik had nog mignonnettes over van een vorig cadeautje (gelukkig had ik ze nog niet allemaal opgegeten), en maakte een houdertje voor vier mignonnettes. Een hele doos chocolade leek me wat overdreven, aangezien ik al €35 voor de handtekening zou betalen. Maar een klein cadeautje als bedankje leek me echt wel leuk, en ook weer een ijsbreker voor tijdens de signeersessie. Ik gebruikte de tekstjes “You’re amazing” en “Thanks for everything”, en schreef een persoonlijk tekstje aan de binnenkant.
Intussen was ik bijna zeker dat ik voor de handtekening wilde gaan, maar hoe dan ook wilde ik de panel niet missen, dus bleef ik maar wachten om te kiezen voor welke dag ik een ticket zou nemen. Normaal gezien zijn er altijd nog tickets de dag zelf beschikbaar, al kunnen ze dat niet garanderen, zo las ik op website. Dus wachtte ik, een beetje nerveus dat ik misschien toch geen ticket meer zou hebben. En ook tot frustratie van mijn broer, die ook wilde gaan en een datum vastleggen. Pas een week op voorhand kwam het programma online, en toen bleek dat Charisma beide dagen een panel zou doen. Had ik dus de hele tijd gewacht met het aankopen van een ticket voor niets! We besloten de zaterdag te gaan, mijn papa, mijn broer en ik. Dus zelfs als Charisma zou tegenvallen, wist ik dat ik een leuke dag zou hebben met hen.
De ontmoeting
Eenmaal we binnen waren ’s ochtends, ging ik meteen naar de signeersessies. Ik was enthousiast om Charisma te ontmoeten, en wilde de twijfel over wat ik zou doen en de zenuwen zo snel mogelijk uit mijn lijf. Ze bleek er echter niet te zijn, tot mijn grote teleurstelling. Ik dacht even dat ze afgezegd had, en dat mijn kans dus verkeken was. Een medewerker wist me echter te vertellen dat ze vanaf 14u zou komen. Op het plannetje stond er dat Charisma een fotoshoot deed van 14u tot 15u, dus ik kwam een beetje voor 15u terug om in de rij te staan. Ik wilde zeker niet mijn kans mislopen omdat de rij te lang zou zijn.
Eenmaal in de rij begon ik écht nerveus te worden, wat als Charisma blijkt een diva te zijn? Wat als ze gewoon haar handtekening zet zonder een woord te zeggen? Zoals ik al eerder schreef: het ging me namelijk meer om de ontmoeting dan om de handtekening zelf. Ik geraakte aan de praat met een meisje dat achter me aanschoof, ze stelde me gerust en vertelde dat ik de juiste keuze maakte door voor de handtekening te gaan in plaats van de fotoshoot als ik de kans wilde krijgen om eventjes met Charisma te babbelen. Ze vertelde me ook dat ze zelf zou gaan voor de combi met de selfie, waardoor ze me deed twijfelen om dat ook te doen. Ik had mijn camera alleszins al paraat zodat ik alsnog zou kunnen kiezen.
Toen was Charisma daar ineens, we zagen haar naar het tafeltje lopen. De rij begon te schuiven, maar wel heel traagjes. Dat vond ik een goed ding: als het traag gaat, betekent dat dat Charisma haar tijd neemt, toch? Toch? We mochten aanschuiven in het laatste stuk van de rij, vlak voor Charisma. Nu kon ik haar echt zien en horen, met slechts enkele mensen voor me. Ik keek hoe ze deed met de andere fans, nog steeds aan het twijfelen of ik de selfie erbij zou nemen of niet. Ik hoorde haar vertellen aan een andere fan over de nieuwe Slayers podcast, en zag hoe ze straalde terwijl ze daarover vertelde. Het meisje achter me vroeg me of ik oké was, ik werd heel nerveus nu en was een beetje aan het trillen. Alles oké, maar ik had dit moment al zolang opgehyped, en hoopte echt dat het goed zou verlopen. Een dame van FACTS onderbrak mijn gestaar naar Charisma om te vragen wat ik wilde: handtekening, selfie of combi? Aah, nu moest ik ineens beslissen, ik dacht dat ik zou kunnen beslissen op het moment zelf. Ik besefte dat mijn gezicht waarschijnlijk even rood was als mijn bloesje, en dat ik met mijn zenuwen mogelijks in tranen op de selfie zou staan. Dus ik koos voor enkel de handtekening. Ze vroeg ook mijn naam, die ik gaf, maar eigenlijk wilde ik helemaal niet dat Charisma met mijn naam zou tekenen. Maar dat zou ik straks toch kunnen rechtzetten, toch? Toch? De medewerker gaf me een post-it note met daarop “A” en “Lisa”.
Dan was het eindelijk bijna aan mij. Ik kwam bij het tafeltje en had het boekje, het cadeautje en het geld al klaar. Ik gaf het geld met de post-it note met trillende handen af aan de medewerker en legde uit dat ik eigenlijk liever niet wilde dat Charisma met mijn naam zou tekenen, maar dat ik liever wilde – als ze dat zelf zag zitten – dat ze mijn vraag zou beantwoorden. Ik toonde het blaadje dat tussen het boekje stak met mijn vraag op: “What did you like most about (playing) Cordelia?”. De agent – ik denk toch dat hij haar agent was – kwam kijken. De medewerker legde uit wat ik vroeg, blijkbaar was mijn vraag toch niet zo simpel als ik dacht. De agent legde uit dat Charisma de vraag niet mocht beantwoorden door de staking, maar dat een quote wel mocht. Ik had écht niet verwacht dat het een probleem zou zijn, en mijn zenuwen raasden nu helemaal door. Een quote vond ik ook zeker goed, en ik verduidelijkte dat ik niet wil aandringen op iets dat Charisma niet wilt doen of in de problemen kan brengen. Die hele tijd zat Charisma er vlak naast, aan het praten met de vorige persoon, en plots was het aan mij om door te schuiven.
Ik trilde waarschijnlijk helemaal op dit punt. Daar zat ze dan, met een grote glimlach. De agent vertelde haar dat ze niet met mijn naam moest tekenen, maar dat ik om een quote gevraagd had. Het blaadje met de vraag lag echter ook nog op tafel en ze zag het liggen en begon het te lezen. Het leek erop dat ze gewoon de vraag wilde beantwoorden, maar ze mocht niet van haar agent. Dan vroeg ze of een quote dan wel mocht, en hij bevestigde dat dat wel oké was, dat ze een quote kon kiezen. Dan richtte ze zich terug tot mij met haar grote glimlach: “No, you can choose the quote!” Ik legde haar uit dat ik eigenlijk al een quote gekozen had, en wees op de quote in het boekje. En dat ik graag wilde dat zij iets zou uitkiezen. “Oh, how about… ‘You’re welcome?’” Ik kon de quote niet onmiddellijk plaatsen, dus ging ze verder: “cause it’s from the 100th episode, where she wears this outfit,’ en ze wees naar de tekening. Toen klikte het: “You’re welcome” zijn de laatste woorden die Cordelia spreekt, en het past eigenlijk perfect in het boekje. Maar mijn uitdrukking moet nogal afwezig geweest zijn (ik steek het op de zenuwen), want Charisma dacht dat ik het niet goed vond. Ze zei meteen dat ze iets anders kon kiezen als ik het niet goed vond, maar ik legde haar uit dat het perfect in het geheel past en ze signeerde het boekje. Ik merkte dat de agent een foto aan het nemen of aan het filmen was terwijl ze signeerde. Ze bekeek nu ook zelf het boekje en begon erin te bladeren, maar de andere blaadjes zijn allemaal nog leeg. Ik legde haar uit dat ze mijn eerste handtekening is, en dat ik het boekje dus eigenlijk min of meer speciaal voor haar gemaakt had. Ze reageerde enthousiast op het feit dat ze mijn eerste is, en gaf me een compliment op het boekje “You’re very talented!”. In het bijzonder de handlettering van “Cordelia Chase” vond ze heel mooi. Ik voelde dat het tijd werd om te vertrekken, dus gaf ik haar het cadeautje dat ik mee had en vertelde dat het chocolade van hier was. Ze leek er heel blij mee en ik vertrok om de volgende aan de beurt te laten.
Ik ga eerlijk zijn: ik was absurd nerveus. Mijn hartslag is tot 150 gegaan, ik was aan het trillen en ik heb toch wel een traantje gelaten van blijdschap achteraf. Het feit is dat de series Buffy en Angel zoveel betekend hebben voor mij de laatste jaren, en Charisma heeft een grote rol gespeeld in hoeveel invloed die series hadden op mij. Maar ook wanneer ze niet in haar rol van Cordelia is, vind ik haar een ongelooflijk straffe dame. Ik wéét dat Charisma ook maar een mens is, en dat acteren ook maar een job is. Maar dat is het juist. Ze is ook maar een mens, en mijn beeld van haar had volledig fout kunnen zijn. Wat als deze dame waar ik naar opkijk, die mij zoveel comfort heeft bezorgd met haar werk, eigenlijk een echte bitch blijkt te zijn? Als de handtekeningsessie negatief verlopen was, ging mijn droombeeld van Charisma doorprikt worden, en ging ik nooit meer op dezelfde manier naar Cordelia kunnen kijken. Dat was het risico dat ik nam, en dat maakte me heel nerveus. Maar gelukkig bleek Charisma echt wel een lieve dame te zijn, en ik ben zó blij dat ik ervoor gegaan ben.
Absoluut een ervaring om toe te voegen aan mijn bucketlist!
Q&A panel
Een beetje later was het tijd voor de Q&A. Ik was mooi op tijd, en er was niet zoveel volk, waardoor ik op de derde rij kon gaan zitten en het dus heel goed kon zien. Helaas mocht Charisma officieel niets vertellen over de series Buffy The Vampire Slayer en Angel, maar dat maakte de panel eigenlijk niet minder interessant. Ze vertelde over haar persoonlijke leven, haar job als actrice en over de nieuwe podcast Slayers op Audible. Ook nu straalden haar ogen wanneer ze vertelde over de podcast, en hoe het Justice for Cordelia betekent. Die podcast ga ik eens moeten oppikken!
De Q&A was leuk en interessant, en ik ben blij dat ik die mee kunnen pikken heb. Maar de ontmoeting zelf is wat me nog heel lang gaat bij blijven en wat deze dag echt de moeite gemaakt heeft!
Meer over FACTS of het Mini Slayer Handboek?
De ontmoeting met Charisma Carpenter verdiende een volledig eigen blogpost, maar ik vertel met plezier ook nog over de rest van mijn eerste FACTS-ervaring. Ook over het Mini Slayer Handboek heb ik nog een hele post voor jullie in petto, als je wilt weten hoe ik het gemaakt heb. Dus hou de website de komende dagen goed in de gaten als je meer wilt lezen!
Lees je graag over mijn bucketlist-ervaringen, of doe je graag inspiratie op voor je eigen bucketlist? Neem hier eens een kijkje voor een visuele bucketlist, of hier voor nóg meer ideeën.
Wil je updates op yorkiesinspace zeker niet missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief, of volg yorkiesinspace op Instagram!
Geef een reactie