Vandaag namen we afscheid van Julien. Ben je enkel geïnteresseerd in het rouwkaartje, dan kun je gewoon naar beneden scrollen voor de materiaallijst. Het is helemaal oké als je liever geen triestige tekst leest nu. Maar ik zou het appreciëren als je even de tijd neemt om te lezen over Julien.

Julien was niet mijn grootvader, maar toch ook wel. Hij was dan niet de papa van mijn papa, voor mij was hij wel een opa. Hij nam die rol met plezier op zich, zonder daar ooit iets voor terug te vragen. Gewoon liefde, geen verwachtingen.

Toen we nog klein waren, heeft hij vaak opgepast voor ons, en hij deed dat met plezier. Hij nam ons mee naar de boerderij, om verse eitjes van de kippen te gaan rapen. Als het liedje “Ik wil je” van De Kreuners speelde, liep hij achter ons aan om ons te ‘vangen’. Met stralende ogen vertelde hij ook graag wilde verhalen: hoe hij een hertje gezien had in de tuin, of dat Hitler een teelbal miste omdat iemand uit zíjn familie die eraf geschoten had tijdens de oorlog. Op vrijdagavonden keken we samen met Mamie naar FC De Kampioenen, en daarna naar het Swingpaleis, telkens weer een feestje!

Ook toen we niet meer zo klein waren, stond hij nog steeds voor ons klaar. Zo voerde hij me helemaal tot in Brugge omdat ik naar de orthodontist moest, en hij was altijd blij om ons te zien. Julien was ook een echte dierenvriend. Hij had het altijd in de gaten wanneer er een vogeltje een nestje in de haag gemaakt had, en toonde dat dan ook met een glinstering in zijn ogen aan ons.

Als ik Julien nog één keer zou zien, zou ik hem bedanken om die glinstering met ons te delen, voor alle mooie herinneringen en om er onvoorwaardelijk te zijn voor ons.

Julien is er niet meer nu, enkel in herinneringen. Ze zeggen soms dat de overledenen verder leven in ons hart. Vroeger nam ik dat heel letterlijk en vond ik dat dikke zever. Maar nu begrijp ik het beter. Wie je bent als persoon, is veel breder dan jezelf. Tijdens je leven laat je indrukken na op andere mensen, de wereld is anders omdat je er bent, soms in kleine dingetjes, soms in grote dingen. Al die invloeden verdwijnen niet zomaar wanneer je deze wereld verlaat. Elke persoon die je gekend heeft, heeft een eigen versie van jou, een klein stukje van wie je echt bent.

Tijdens de uitvaart kregen we allemaal mooie verhalen te horen, verschillende mensen die vertelden hoe Julien een invloed op hun leven gehad heeft, hoe zij Julien kenden. Allemaal stukjes van wie Julien écht was, wat ons weer een beetje dichter bij hem bracht voor we nog een laatste keer afscheid van hem namen. Ik vraag me af of Julien tijdens zijn leven wist hoe graag hij gezien werd en hoeveel verschil hij gemaakt heeft voor zoveel mensen.

Ook ik deelde op de uitvaart mijn stukje, mijn eigen versie van Julien, dat in mijn hart verder leeft. Die van de liefdevolle opa die zo kon genieten van de vogeltjes in de tuin. Dat probeerde ik ook te vertalen naar het rouwkaartje. Vandaar de keuze voor een roodborstje. Als hij er eentje zag, werd hij daar meteen gelukkig van. De rode borst doet ook aan liefde en warmte denken. Hij zou het een mooi kaartje gevonden hebben.

Het kaartje is natuurlijk voor Mamie, maar ook een beetje voor mezelf. Het was een emotioneel proces om het kaartje te maken. Door dat stukje in mijn hart bloot te leggen op de kaart, voelde ik me terug een beetje dichter bij Julien. Nu zit er ook een beetje van hem in de kaart, wat hij betekende voor mij, en leeft een stukje van zijn essentie zo een beetje voort.

Als je tot hier gelezen hebt, bedankt van uit het diepste van mijn hart. Nu draag ook jij een stukje van Julien met je mee, en leeft hij op die manier voort. Mag ik nog één gunst van je vragen? Als je opa nog in je leven is, ga hem een knuffel geven en zeg hem hoeveel hij voor je betekent. Ik heb dat niet genoeg tegen Julien gezegd.

Gebruikte items

• A6 sunburst – Carlijn Design
• Gecondoleerd – Carlijn Design
• A6 Rechthoeken & Frames – Carlijn Design
• Layered stamps hart – DécoTime
• Scribbly Birds – Dina Wakley