Jawel, je leest het goed. Kort na mijn ontmoeting met Charisma, heb ik ook James ontmoet! James Marsters speelt de vampier Spike in Buffy The Vampire Slayer en Angel. Kort nadat ik beslist had naar FACTS te gaan om Charisma te kunnen ontmoeten, ontdekte ik dat ook James naar België zou komen. En dat slechts twee weken later, op Comic Con Brussels! Ik besloot om eerst af te wachten hoe het liep met Charisma vooraleer ik een ticket voor Comic Con zou kopen. Maar zoals je hier kunt lezen, was het een onvergetelijke ervaring!

Ik was van plan deze post veel vroeger online te zetten, in november. Maar het leven had andere plannen. De maand oktober was verschrikkelijk druk: door onder andere FACTS en Comic Con, maar ook door een heleboel persoonlijke dingen, stond mijn agenda veel te vol. Daarbovenop gingen we begin november op reis en heb ik me toen nog eens geblesseerd ook. Achteraf was ik dus genoodzaakt lang uit te rusten, en daardoor heeft heel mijn blogplan toen vertraging opgelopen. Begin dit jaar heb ik dan besloten om de blog te verhuizen, en intussen ging het leven verder en wilde ik nog zoveel andere dingen ook bloggen!

Maar bij deze dus: in deze post lees je alles over mijn ontmoeting met James, en ik toon ook een nieuwe pagina in het Mini Slayer Handboek. Het is weer een lange post, dus neem rustig je tijd en haal er een frisse cocktail/mocktail bij. Ook over Comic Con heb ik nog wat te vertellen, maar dat verschijnt in een aparte post.

De voorbereiding

Door de positieve ervaring met Charisma, besloot ik ook hier voor de handtekening te gaan. Dus had ik natuurlijk een nieuwe pagina nodig in het Mini Slayer Handboek. Ik ging op dezelfde manier te werk als bij Cordelia. Eerst typte ik de tekst uit die ik in het boekje wilde plaatsen. Ik had wat moeite om de tekst kort genoeg te houden zodat het op één pagina zou passen. Vampiers leiden nu eenmaal lange levens! Maar uiteindelijk koos ik voor de volgende tekst:

William Pratt, mockingly called William The Bloody by his peers because of his bloody awful poetry, was sired by Drusilla in 1880. One of his first actions as a vampire was to sire his ill mother, so they could be together forever. But upon realizing the transformation turned her into a hateful demon, William staked her.

It was his grandsire Angelus who encouraged him to embrace his evil nature, and to just take what he wants. He soon earned the new name “Spike” for himself, by torturing his victims with railroad spikes. In 1900, Spike killed his first Slayer during the Boxer Rebellion in China. In 1977 he added Nikki Wood, a Slayer in New York City, to his victim record, taking her leather coat as a trophy. When he arrived in Sunnydale he planned to add Buffy to the list, but remained unsuccessful. He fled from the town with his love Drusilla, who later ditched him over his obsession with Buffy.

The course of his unlife changed drastically when he was caught by The Initiative. They implanted a cerebral microchip, rendering him unable to harm humans. He asked the Scoobies for help, and started helping them occasionally, while also reassuring them he was still evil.

His obsession with Buffy however turned into love, eventually leading to him acquiring a soul. The ensouled Spike helped in the battle against The First Evil. During The Final Battle he wore a magical amulet meant for “a true champion”, allowing him to sacrifice himself in order to close the Hellmouth, saving the world.

However, this was not the end of the vampire, as the amulet resurrected him as a ghost at Angel’s new headquarters at Wolfram & Hart. He was later restored to his corporeal form and eventually joined Angel, his oldest friend and rival.

Ik besloot om ook hier de tekst te onderbreken met een quote en een extra afbeelding. Als quote koos ik voor “And you’re what, shocked and disappointed? I’m evil.”. Voor de extra afbeelding nam ik een foto van Spike met zijn vampy face. Voor de titel van de pagina gebruikte ik het logo dat in de titel van de comics over Spike gebruikt wordt, in plaats van zelf een lettertype te kiezen. Met al deze elementen maakte ik een lay-out in Word, die ik daarna overnam in het boekje zelf. Alles is geschreven met een zwarte fineliner, en de foto’s zijn overgetekend met behulp van carbonpapier en potlood.

Omdat ik voor Charisma ook een klein cadeautje mee had, heb ik voor James ook een kleine attentie met chocolade gemaakt. Het leek me zo vreemd om het voor de een wel te doen en voor de ander niet.

Ik was nu dus helemaal voorbereid op de conventie, behalve dan dat ik nog geen ticket gekocht had. Als je in cosplay komt, mag je een goedkoper ticket nemen. Net zoals bij FACTS, was ik zeker dat ik mijn “Spike-outfit” wilde aandoen. Een grijze broek, zwart t-shirt en een rode bloes, met mijn leren jas er bovenop. Dat is zoo gemakkelijk, dat ik het niet echt een cosplay durf noemen. Om het echt een cosplay te mogen noemen, dacht ik dat je dan ook je haar en make-up moet doen, en dat deel zag ik niet zitten. Bovendien draag ik die outfit ook gewoon dagelijks, en nog niemand in mijn omgeving heeft ooit opgemerkt dat het op Spike gebaseerd is. Dus ging ik ook hier voor een gewoon ticket kiezen.

Maar eerst wilde ik het programma afwachten, net zoals ik bij FACTS gedaan had. Een week voor de conventie plaats vond, stond het programma echter nog altijd niet online. Wat er wel online stond, was een waarschuwing dat de tickets bijna uitverkocht waren. Ik besloot dus om maar gewoon een ticket voor de zaterdag te kopen, omdat het beter in mijn planning paste. Zo liep ik het risico de Q&A te missen, maar als ik bleef wachten liep ik het risico de conventie – en dus James – volledig te missen.

Toen het programma dan enkele dagen op voorhand eindelijk online kwam, bleek er helemaal geen Q&A voor James te zijn! Dat vond ik echt jammer. Ik keek natuurlijk vooral uit naar de ontmoeting, maar de Q&A wilde ik ook graag bijwonen. Gelukkig waren er veel mensen die het echt jammer vonden, én daarover hun beklag deden bij Comic Con. Het programma werd aangepast, en James kreeg een Q&A op zaterdag. Precies de dag die ik gepland had te komen, perfect!

De ontmoeting

Eens ik door de ticketcontrole was, besloot ik onmiddellijk ervoor te gaan. Ik had op voorhand het plannetje bestudeerd en wist precies waar ik naartoe moest voor de handtekening. De deuren gingen open om 10u, en James had een fotoshoot om 11u. Als de rij niet te lang was, kon ik dus zeker nog bij hem geraken voor hij weg moest naar de fotoshoot. Dan zou ik nog de rest van de dag op eigen tempo de conventie kunnen gaan verkennen.

De zaal voor de handtekeningen was een stuk groter dan op FACTS. Er was een lange muur waar tafeltjes opgesteld stonden naast elkaar voor de gasten, met telkens een banner boven de tafel met hun naam en foto. Voor elke gast was een afzonderlijke rij, ook dus allemaal naast elkaar, gescheiden door hekken. Ik begaf me naar de rij waar James zijn banner ophing.

Tot mijn grote verrassing stonden er slechts twee mensen, die samen leken te zijn, in de rij. Ik haalde dus eerst mijn spullen uit mijn zak – het cadeautje, het boekje en het geld – om daarna in de rij te gaan staan. Als ik voor me keek, kon ik James al zien, aan het praten met een fan. Ik vond het een beetje vreemd dat de mensen voor me niet helemaal vooraan in de rij stonden, maar eerder halverwege. De rijen links en rechts van ons stonden wel tot helemaal vooraan. De rij links van me stond zelfs al redelijk vol, aan de banner zag ik dat het de rij was voor Richard Dean Anderson. De rij rechts van me was al lichtjes gevuld, aan de banner zag ik dat het de rij was voor, wacht eens even, James Marsters? Hier klopt iets niet, de banners zijn niet uitgelijnd met de rijen? Ik zag mensen in de rij rechts van me praten met de mensen voor me in de rij. Na nog eens goed rondkijken zag ik de pijlen op de grond staan. Er was een rij om aan te schuiven, en een ‘rij’ om terug weg te gaan. Gelukkig had ik het snel gezien, zodat ik kon aanschuiven in de echte rij.

De rij was niet zo lang, maar schoof heel traagjes. Ik zag dat James echt zijn tijd nam om even met de fans te spreken, nog meer dan Charisma. Veel mensen namen ook een selfie met hem. Op de website van Comic Con stond dat niet tussen de opties, dus ik vroeg me af of de selfie extra bijbetalen was. Ik zag ook dat James een foto nam van een fan met hun gsm, wat ik best wel grappig vond. Een acteur gaan ontmoeten om dan te vragen een foto te nemen van jou in plaats van omgekeerd, waarom ook niet eigenlijk? Achteraf bleek dat ik die situatie compleet verkeerd geïnterpreteerd had.

Het was dan bijna aan mij. Aan de tafel stonden de verschillende opties, ik zag dat een selfie wel degelijk bijbetalen was. Ik bleef bij mijn originele plan om enkel voor de handtekening te gaan. Ook hier was het systeem dat je eerst betaalt bij een medewerker, en daarna pas doorschuift naar de acteur. De medewerker vroeg me naar mijn naam, maar ik zei dat ik niet wil dat hij tekent met mijn naam. “Yes, but he just wants to know your name.” Ooh, oké. Ik gaf dus mijn naam en mocht al snel doorschuiven.

James gaf meteen een hand om me te begroeten, en gooide daarna in een breed gebaar zijn handen open. “Spike!” Ik kon zijn mond niet zien omdat hij een masker droeg, maar zijn ogen lachten breed. Heel even was ik compleet in de war. Waarom noemt hij me nu Spike? Maar natuurlijk, de outfit! Hij had mijn outfit meteen herkend als die van Spike, ik had dan ook speciaal mijn leren jas nog even aangehouden. Enthousiast dat hij het meteen herkend had, antwoordde ik dat ik de outfit regelmatig draag, omdat ik hem graag aan heb. James vroeg me of hij een korte video mocht maken van me, voor op social media. Hij legde uit dat hij graag een video maakt van iedereen die in een cosplay komt van een show waarin hij meegespeeld heeft. Nu klikte het bij me wat hij eerder met die gsm deed. Voor een milliseconde twijfelde ik, want mijn gezicht stond zo rood als mijn Spike-bloesje. Deze keer niet van de zenuwen, die velen heel goed mee. Maar ik had de dag voordien een opstoot gekregen van huiduitslag, en ik wist zeker dat de treinrit, de wandeling naar hier, de drukte in de rij om binnen te komen en de warmte in de zaal het er alleen maar erger op gemaakt hadden. Maar hé, als James mijn gezicht goed genoeg vindt om op zijn social media te zetten, dan ik ook. Dus ik ging al snel akkoord. Hij legde me uit wat ik moest doen. Wanneer hij zijn arm naar beneden zwaaide moest ik zeggen: “Hi, I’m Lisa, and I’m Spike.” Ik vroeg hem of ik het boekje er bij moest nemen of niet. Hij zei dat ik mocht kiezen, zoals ik het zelf wilde. Ik nam het boekje erbij en zei dat ik er best wel trots op was, en ging in positie staan voor de video. James hield zijn arm omhoog, klaar om het signaal te geven. Euh, sorry, wat moest ik weer zeggen? Gelukkig kon James best wel lachen erom, en hij herhaalde met plezier de instructies. Blijkbaar was ik toch nog iets nerveuzer dan ik dacht.

Hij zei dat de video goed was en bedankte me dat hij me mocht filmen. Waarna het dus aan mij was om de handtekening te vragen. Ik toonde hem het boekje en legde uit wat de bedoeling was. Eerst toonde ik Cordelia’s pagina met de quote van Charisma, en daarna draaide ik door naar die van Spike. Ik vroeg James om iets persoonlijks te schrijven, iets waarvan hij vindt dat het een goede toevoeging is aan de pagina. Het mocht eender wat zijn, legde ik uit, een quote, iets wat je leuk vindt aan Spike of aan het spelen van Spike… Nog voor ik uitgesproken was, zag ik aan hem dat hij al wist wat hij wou neerschrijven. Ook hier had ik zelf geen betere toevoeging kunnen bedenken, hij schreef “Spike came from my heart.” Prachtig.

Ik vertelde hem dat ik het merkte bij het kijken van de serie dat zijn hart in het personage zat. En toen begon ik helemaal door te ratelen over hoe ik denk dat Spike helemaal veranderd heeft hoe de serie verder liep. Hij luisterde aandachtig. Met gefronste wenkbrauwen: “Really?” En hij liet me maar doorpraten. Ik zou uren kunnen praten over de serie! De zenuwen waren duidelijk een stuk minder aanwezig, want ik vertelde gewoon verder. Dat Spike eerst gewoon een coole villain was, maar daarna meer nuance kreeg dankzij James en zo meer nuance naar de serie gebracht heeft. “I immediately loved Spike,” zei ik, waarop James opnieuw zijn armen wijd open smeet en enthousiast uitriep “Today you’re Spike!”. Ja, inderdaad! En hoe grappig is het wel niet dat ik vandaag kwam om “Spike” te ontmoeten, en dat hij mij filmt in plaats van omgekeerd. Wat een leuk idee! Hij knikte beamend, dat is natuurlijk heel het punt van de video. Terwijl ik hem vertelde dat ik alvast benieuwd was naar het resultaat online, begon ik te voelen dat ik al redelijk lang had staan babbelen, en dat er mensen aan het wachten waren om ook te mogen. Ik had echt niet het gevoel dat James me ging wegsturen, maar besloot af te ronden.

Ik gaf hem het cadeautje en vertelde dat het chocolade is uit België. Hij bedankte me voor de chocolade en ik nam mijn spullen om te vertrekken en de volgende aan de beurt te laten. Terwijl ik me al aan het omdraaien was, zag ik vanuit mijn ooghoek dat James nog zijn hand uitstak. Oeps, hoe onbeleefd van me! Ik draaide me terug om zijn hand te schudden, maar intussen was de zijne al weg. Er stond ook al iemand anders bijna voor hem. Ik trok dus mijn hand weer terug, terwijl hij de zijne weer uitstak. Het was nogal awkward, maar ook best wel grappig, en uiteindelijk schudden we nog elkaar de hand voor ik vertrok.

Wat een mooie ervaring! Ik ben nog altijd een beetje in de wolken als ik eraan terugdenk. Na de ontmoeting ging ik meteen opschrijven hoe het verlopen was. Want er was zodanig veel gezegd en gebeurd in dat kort moment, dat ik wist dat ik het al snel door elkaar zou halen in mijn hoofd. En zeker als ik daarna nog de conventie zou gaan doen en mijn hoofd met zoveel nieuwe prikkels vullen! Ik wist ook dat ik niet veel tijd ging hebben de eerste week om deze blogpost te schrijven, dus notities waren wel handig.

De zenuwen waren een stuk beter dan vorige keer bij Charisma, waarschijnlijk omdat ik nu al iets beter wist wat te verwachten, en ook omdat het in het begin van de dag was. Op FACTS was ik al een beetje overprikkeld tegen dat ik ’s middags bij Charisma geraakt was, terwijl ik nu nog niets anders van de conventie gedaan had. Het was leuk dat ik echt even heb kunnen babbelen, en ik was ook hier aangenaam verrast hoe vriendelijk James was en hoe hij met zijn fans omgaat. Ik ben opnieuw heel blij dat ik ervoor gegaan ben.

Als er in de toekomst nog eens een Buffy-acteur of -actrice langskomt in België, zal ik ze waarschijnlijk ook willen ontmoeten. Tenslotte heb ik nog een heel boekje om te vullen! Maar mijn twee favoriete personages staan er al in, dus daar ben ik sowieso al heel gelukkig mee.

Q&A panel

Over de Q&A was ik nogal verward. Op het programmaboekje dat ik gekregen had bij het binnenkomen, stond er helemaal geen Q&A gepland voor James. Ik gokte dat het kwam omdat de boekjes geprint waren voordat Comic Con het programma aangepast had, maar wilde toch zeker zijn. Gelukkig was er een infobalie waar ze me konden bevestigen dat de Q&A voor James gewoon doorging om 16u15. Ik was al redelijk vroeg bij het podium aanwezig, en had geluk dat ik redelijk vooraan kon staan, waardoor ik het goed kon zien.

Ook hier vond James het weer belangrijk de fans in de spotlight te zetten. Hij vertelde over de video’s die hij maakt van de cosplayers, die dan in een compilatie op zijn social media gepost worden. Op het einde van die compilatie plaatst hij graag een filmpje van het publiek dat juicht, zodat we zogezegd de cosplayers toejuichen. Er stonden heel wat Buffy-cosplayers in het publiek, dus eigenlijk waren we gewoon onszelf aan het toejuichen. Het was een leuke manier om de Q&A te openen.

Na het filmpje nam James plaats in de zetel op het podium. Er waren twee hosts die hem vragen stelden, maar de vragen waren amper nodig. James is een spraakwaterval, en duidelijk heel enthousiast over Buffy en zijn rol in de show. Hij vertelde over zijn ervaringen op set, over hoe hij een Trekkie is en over een zotte ervaring op een concert als tiener. Toen de vragen uit het publiek kwamen, vroeg iemand welk liedje James vindt dat Spike goed beschrijft. Hij barstte spontaan in zingen uit en het publiek voegde zich er algauw bij. Kortom, de Q&A was niet alleen interessant, maar ook gewoon heel leuk om bij te wonen.

Het filmpje

Hieronder ging ik het filmpje plaatsen dat achteraf op Instagram kwam, maar Facebook laat niet langer toe om zo’n filmpje te embedden op WordPress. Dus je kunt hier naartoe surfen als je het filmpje wilt zien.

Meer over Comic Con of het Mini Slayer Handboek?

Net zoals bij Charisma, vond ik dat de ontmoeting met James een eigen blogpost verdiende. Maar natuurlijk heb ik ook nog meer te vertellen over mijn ervaring op Comic Con. Die post volgt gauw! Als je wilt weten hoe ik het Mini Slayer Handboek gemaakt heb, of de pagina van Cordelia in meer detail wilt zien, ga dan naar hier.

Lees je graag over mijn bucketlist-ervaringen, of doe je graag inspiratie op voor je eigen bucketlist? Neem hier eens een kijkje voor een visuele bucketlist, of hier voor nóg meer ideeën.

Wil je updates op yorkiesinspace zeker niet missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief, of volg yorkiesinspace op Instagram!